عطر اختراع دوست داشتنی است که فکر میکنم کمتر کسی احساس خوبی از آن دریافت نکند و داستان جذاب
زیرا درگذشته برای به وجود اوردن رایحه ی خوش از سوزاندن مواد معطر استفاده میکردند
عطر ها در گذشته از مواد طبیعی و امروزه از ترکیب اسانس ها،حلال ها، تثبیت کننده ها و ترکیبات معطر ساخته میشوند
قدیمی ترین رایحه ها از سوزاندن چوب های معطر بوجود آمده اند.
رشته ی عطر سازی و داروسازی از یکدیگر جدا نبوده . عطر و دارو خواستگاه مشترکی دارند. انسان های اولیه برای تهیه ی غذا یا درمان بیماری ها بدنبال کشف گیاهان بوده اند و در این راستا گیاهان معطری را کشف میکردند
یونانی ها اولین کسانی بودند که عطر های مایع را برای استفاده بر روی بدن درست کردند
البته با عطر های امروزی تفاوت بسیاری داشتند
در واقع پودرهایی معطر بودند که با روغن های گیاهی ترکیب میشدند. برای یونانیان عطر همچون طلا بوده و هزینه های زیادی صرف خرید و فروش و تهیه ی عطر ها میشدند
این علاقه ی زیاد تا جایی پیش رفت که سولون،پادشاه قرن ششم در این کشور استفاده از عطر را ممنوع کرد
تا در هزینه های جاری کشور صرفه جویی شود
طبق متون تاریخی اولین شیمیدانی که عطری شبیه به عطر های امروزی ساخت زنی بود ساکن بین النهرین در هزاره ی دوم قبل از میلاد که با ترکیب و تقطیر گل ها،روغن ها و سایر مواد معطر موفق به ساخت عطر شد
باستان شناسان قدیمی ترین کارگاه عطر جهان را در سال 2005 میلادی در قبرس کشف کردند که شامل دستگاه تقطیر ، قیف ،ظروف کاسه ای برای مخلوط کردن و بطری بود این کارگاه بیش از 4000 سال قدمت دارد
تاریخچه ی عطر در ایران مربوط به اواخر هزاره ی چهارم پیش از میلاد است.
اولین عطر در ایران در محوطه ی باستانی سیلک، تنگ هایی از جنس مرمر کشف شدند که مخصوص نگهداری عطر ها بودند
ابن سینا پزشک و دانشمند ایرانی مبتکر روش تقطیر بود
وی روش عصاره گیری از گل ها با استفاده از تقطیر را که امروزه به طور معمول در جهان مورد استفاده است را برای اولین بار مورد استفاده قرار داد و اولین تجربه ی وی ساخت عطر از عصاره ی گل رز بود
در حدود ۲۵۰۰ سال پیش ایرانیان باستان از عطر و مواد خوشبو کننده به صورت زینتی و تجملاتی استفاده می کردند. ایرانی ها روزانه بدنشان را با مواد معطر را شستشو می دادند و همچنین در نوشیدنی های خود از عناصر خوشبو استفاده می کردند. کشورمان ایران از دوران باستان یکی از مهم ترین مراکز تولید روغن ها و عصاره های معطر گیاهی بوده است. عطرسازان ایرانی با خیساندن گلها و گیاهان معطر در روغنهای اشباع شده و ترکیب آنها با یکدیگر، عطریات مختلفی درست می کردند که در سراسر جهان مورد استفاده قرار می گرفت.
در زمان هخامنشیان پادشاهان هخامنشی، ملکههایشان و سایر درباریان از عطرها و روغن های معطر برای خوشبو و براق کردن موی سر استفاده میکردند. مورخین از عطر فوقالعاده گرانبهایی به نام لبی زوس (Labyzos) یاد میکند که برای آرایش موها استفاده میشد.
همچنین در روایت سرگذشت استر (Esther) یکی از همسران خشایارشاه آمده است که او به مدت ۶ ماه با روغن مرمکی و ۶ ماه با مواد خوشبوکننده دیگر روغن مالی می شد تا برای مسابقه انتخابی ملکه آماده شود. در یکی از نقوش باستانی کشف شده از تخت جمشید، تصویری از پادشاه هخامنشی وجود دارد که در پشت سر وی دو خدمتکار ایستادهاند و یکی از آنها حوله و عطردان و دیگری عوددان و عودسوز در دست دارد.
در فهرستی ، بخشی از اموال داریوش سوم که به دست اسکندرمقدونی تهیه شده به 14 عطرساز اشاره شده و به طور کلی 40 نفر عطرساز همواره همراه شاه بودند تا شاه همیشه به عطریات مورد نیاز خود دسترسی داشته باشد.
ابویوسف کندی شیمی دان عرب درقرن نهم میلادی کتابی درباره عطرها به نام شیمی عطر و تقطیر نوشته است. بیش از یک صد دستورالعمل تهیه انواع روغن های معطر و همچنین بیش از صد روش و دستور برای عطر سازی و ساخت تجهیزات عطرسازی در این کتاب وجود دارد.
در ادامه ساخت عطر ها و همه گیری استفاده از آنها با گذشت زمان محصولاتی همچون
نظرات کاربران ( 0 نظر )